"THE MISFITS" 1961 - TUŽNE SUDBINE GLAVNIH GLUMACA

The Misfits (Neprilagođeni) je američki savremeni vestern film iz 1961. po scenariju Arthura Millera, u režiji Johna Hustona, a glavne uloge tumače Clark Gable, Marilyn Monroe i Montgomery Clift. U sporednoj glumačkoj ekipi su Thelma Ritter i Eli Wallach. Scenario je prilagođen od strane Millera, iz njegove istoimene kratke priče objavljene u časopisu Esquire u oktobru 1957. 

The Misfits je bio poslednji dovršeni film za Clarka Gablea i Marilyn Monroe. Za Gablea, film je objavljen posthumno, dok je Monroe umrla u augustu 1962. nakon realizacije filma.

Marilyn Monroe (Norma Jeane Mortenson; June 1, 1926 – August 4, 1962) 

Clark Gable (William Clark Gable; February 1, 1901– November 16, 1960)  

► "Neprilagođeni" je pre svega ostao zapamćen kao poslednji film i Merilin Monro, koja je preminula u avgustu 1962, i Klarka Gebla koji, podlegavši srčanom udaru u novembru 1960, nije ni dočekao početak prikazivanja filma. Prema rečima njegovih prijatelja, srčani udar je usledio zbog toga što je on u kratkom vremenu smršavio čak 20 kilograma, da bi bio vješt u izvođenju akcijskih scena i da bi dobro izgledao pored Merilinke. Gable je za potrebe filma osobno izvodio sve kaskaderske scene, a reč je o vrlo sugestivno režiranom delu dobrog depresivnog izražaja, britkih dijaloga, suptilne karakterizacije likova, izvrsne fotografije oskarovca Russella Mettyja (Imitacija života, Spartak) i jasne poruke o završetku mitskog američkog razdoblja.

Takođe, snimanje su neprestano pratili problemi M. Monro sa sedativima, odnosno alkoholizam M. Klifta, baš kao i sukobi među glavnim glumcima, pa je produkcija filma nekoliko puta prekidana i jedva dovršena.

Ni brak Artura Milera sa Merilin Monro nije izdržao probleme narušenih odnosa, te su se slavni supružnici razveli samo desetak dana uoči svečane premijere ovog filma, 1961. godine. Tako se metafora o "neprilagođenim" ljudima i konjima na filmskom platnu poistovetila sa stvarnim osobama i okolnostima, postavivši Hjustonov film u pravi simbol jednog vremena i prostora, i onog o kojem govori introspektivni Milerov scenario, i onog čiji su glavni junaci ekstrovertirane holivudske zvezde. ◄

  

**********************

GLENN FORD - CRTICE IZ ŽIVOTA

Gwyllyn Samuel Newton Ford ►(1. maja 1916. u Sainte-Christine-d'Auvergne, Quebec, Kanada  – 30. avgusta 2006. (90 godina) u Beverly Hills, Kalifornija, SAD)◄, poznat kao Glenn Ford, bio je kanadsko-američki glumac.

Glumio je u više u 105 filmova i TV serija, u periodu 1937-1991. godine.

Lični život

Fordova prva supruga bila je glumica i plesačica Eleanor Powell (1943–1959), s kojom je dobio svoje jedino dijete, glumca Petera Forda (rođen 1945). Par se jednom pojavio zajedno na ekranu u kratkom filmu snimljenom 1950-ih pod nazivom Imajte vjere u našu djecu. Kada su se vjenčali, Powell je bio poznatiji od Forda. Razveli su se 1959.

Ford nije ostao u dobrim odnosima sa svojim bivšim suprugama. Bio je ozloglašeni ženskaroš koji je imao afere sa mnogim svojim vodećim damama, uključujući Ritu Hejvort, Mariju Šel, Džeraldin Bruks, Stelu Stivens, Gloriju Grejem, Džin Tirni, Evu Gabor i Barbaru Stenvik. Imao je vezu za jednu noć sa Marilyn Monroe 1962. godine i vezu sa Joan Crawford početkom 1940-ih.

Ford je izlazio s Christiane Schmidtmer, Lindom Christian i Vikki Dougan sredinom 1960-ih, a imao je i veze sa Judy Garland, Connie Stevens, Suzanne Pleshette, Rhonda Fleming, Robertom Collins, Susie Lund, Terry Moore, Angie Dickinson, Debbie Jill Reynolds, St. John, Brigitte Bardot i Loretta Young. Međutim, kasnije se oženio glumicom Kathryn Hays (1966–1969); kasnije će uslijediti brakovi sa Cynthiom Hayward (1977–1984) i Jeanne Baus (1993–1994). Međutim, sva četiri braka okončana su razvodom. 

Takođe je imao dugogodišnju vezu sa glumicom Hope Lange početkom 1960-ih. Prema knjizi njegovog sina Petera Forda Glenn Ford: Život (2011), Ford je imao afere sa 146 glumica, a sve su dokumentovane u njegovim ličnim dnevnicima, uključujući 40-godišnju aferu s Ritom Hayworth koja je počela tokom snimanja filma Gilda 1945. Njihova afera je nastavljena tokom snimanja njihovog filma iz 1948. The Loves of Carmen. 

Ford je takođe bio veren za Debru Moris 1980-ih i Karen Džonson početkom 1990-ih.

Godine 1960. Ford se preselio u kuću pored Hayworthove rezidencije na Beverly Hillsu, i nastavili su svoju vezu dugi niz godina do ranih 1980-ih. 

Fordovu aferu sa striptizetom i kultnom glumicom Liz Renay, zapisala ona u knjizi iz 1991. godine My First 2,000 Men. Ona je Forda uvrstila među svojih pet najboljih ljubavnika. 

Ford je takođe dokumentovao svoje brojne veze snimajući svaki telefonski razgovor sa svim svojim ljubavnicima i prijateljima slavnih tokom 40 godina. Na ovim snimcima su predsjednici Richard Nixon i Ronald Reagan, kao i Rita Hayworth, Frank Sinatra, William Holden, John Wayne, Cary Grant, Ava Gardner, Gregory Peck, James Mason, Lucille Ball, James Stewart, Henry Fonda, Angie Dickinson, Joan Crawford, Bette Davis, Charlton Heston i Debbie Reynolds. Ford je instalirao sistem za snimanje kako bi prisluškivao razgovore svoje prve supruge Eleanor Powell, bojeći se da će ona otkriti njegovu serijsku prevaru i ostaviti ga. Razvela se od njega 1959. godine zbog preljube i psihičke okrutnosti.

Na vrhuncu svoje zvijezde, Glenn Ford je podržavao Demokratsku stranku. Podržavao je Franklina D. Roosevelta 1940-ih, Adlaia Stevensona II 1956. i Johna F. Kennedyja 1960. Ford je kasnije svoju podršku prebacio na Republikansku stranku. Vodio je kampanju za svog starog prijatelja i kolege glumca Ronalda Reagana na predsjedničkim izborima 1980. i 1984. godine.

U maju 1980. Ford je pokušao kupiti Atlanta Flames iz Nacionalne hokejaške lige, s namjerom da zadrži tim u gradu. Bio je spreman da parira ponudi od 14 miliona dolara koju su dali Byron i Daryl Seaman, ali ga je nadmašila investiciona grupa koju je predvodio Nelson Skalbania, a koja je uključivala i braću Seaman. Grupa je kupila franšizu za 16 miliona dolara 23. maja i na kraju je preselila u Kalgari. 

Ford je živio na Beverly Hillsu u Kaliforniji, gdje je ilegalno uzgajao 140 rasnih leghorn pilića, sve dok ga nije zaustavila policijska uprava Beverly Hillsa.

--------

Smrt

Ford se povukao iz glume 1991. godine sa 75 godina, zbog problema sa srcem i cirkulacijom. Pretrpeo je niz manjih moždanih udara zbog kojih je bio slabog zdravlja u godinama koje su prethodile njegovoj smrti. Umro je u svojoj kući na Beverli Hilsu 30. avgusta 2006. godine u 90. godini.

/Izvor: Wikipedia/

 

‼ IMA LI PILOTA U AVIONU? ‼‼‼

UMALO TRAGEDIJA U BEOGRADU ►

♦ 18.02.2024. godine ‼‼ Avion Maraton erlajnza, grčke kompanije koja obavlja letove za Er Srbiju, sa 106 putnika sleteo je na beogradski aerodrom s rupom u trupu aviona i oštećenim krilom, vidi se na fotografijama i snimcima.

Avion je u takvom stanju sat vremena kružio iznad Beograda, da bi konačno sleteo. 

Zbog curenja goriva, vatrogasci su morali da prskaju letelicu penom, kako bi se izbegao požar.

 

"Er Srbija" je saopštila da je avion na letu za Diseldorf vraćen iz tehničkih razloga, a da bezbednost putnika nije bila ugrožena.

--------------

♦ Stvarno mnogo sreće u celoj ovoj priči. Ovaj oštećeni deo mogao je blokira ili uništi kormilo visine (elevator) pa da priča ima tužan kraj. Na sreću, sve se dobro završilo.

Saopštenje Er Srbije da „bezbednost putnika nije bila ugrožena“ je crtanje lažne stvarnosti kao da smo svi ćoravi. 

---------------

♦ - Ovi iz SNS zaposlili jednog svog u kontroli leta. Tamo ga svi zovu Maradona.

- Zašto? 

- Uvek ga dvojica čuvaju. 

E, izgleda je jedan otišao u WC.

--------------

♦ Veoma je bitno da se ovaj incident @airserbia  ne zataška. Nakon poletanja sa pogrešne pozicije na stazi, avion je udario u ILS opremu i sa velikim oštećenjima trupa se zamalo srušio na Avalu; visina u ovom momentu je bila samo 1500 fita (oko 470 metara).

-----------------

 ♦ PE SCURT: un Embraer E195 Marathon Airlines care opera în seara zilei de duminică, 18 februarie 2024, zborul Air Serbia JU324 Belgrad - Dusseldorf s-a întors pe aeroportul din capitala Serbiei din cauza unei probleme tehnice.

-------------------

♦ Moja drugarica se našla danas u avionu kompanije @airserbia.

 

Avion je pri poletanju udario u svetlosnu signalizaciju i kružio sat vremena iznad Beograda sa OŠTEĆENIM KRILOM. Određeni mediji su preneli vest, ali su se vrlo brzo te vesti obrisale sa njihovih sajtova. Jer veruju da AirSerbia to želi da zataška!

Sramno!

---------------------

♦ Evo kako je izgledao E-195 reg. OY-GDC kompanije Marathon airlines koji leti za ErSrbiju večeras posle prinudnog sletanja na BEG.😕 ►►►

---------------------

♦ Umalo nije udario u Avalu tokom kruženja, jer je prilikom poletanja sa polovine piste trupom zakačio prilazna svetla za sletanje iz suprotnog pravca.

A pri tome se to desilo na novoj "umetnutoj" pisti koju su ovi "stručnjaci" napravili sa 400 m kraćom poletno-sletnom dužinom.

---------

 

 

OHE ДРАГЕ СЛОВЕНСКЕ ДУШЕ ♥ ONE DRAGE SLOVENSKE DUŠE

OHE ДРАГЕ СЛОВЕНСКЕ ДУШЕ

ONE DRAGE SLOVENSKE DUŠE

Моји снови почели су давних година. Био сам дечак и проводио детињство на Косанчићевом Венцу. Улица лепих старих кућа и с турском калдрмом, поред Калемегдана. Моји су другари шутирали неку крпену лопту од старих чарапа, а ја сам највише волео да се играм са једном слатком плавокосом и плавооком секом, правом паметницом. Једном ми је рекла: -„Знаш, овде стави твоје оловне војнике, ја ћу моје лутке и четке за косу, па онда овде на клупи да сањамо“... И тако је почео мој невероватан сан. Не знам колико сам дуго спавао. Али, нешто сам видео, сазнао, запамтио... Нешто ипак с' великим поносом веома знам...

Probudio sam se u nekoj stranoj i dalekoj zemlji. Klupa potpuno ista, ali sam bio sam. Nigde one drage plavokose seke. Podne, malo oblačno. Vidim lepo, iz daleka prašnjavim putem prema meni idu dva čoveka, polako, odela obična ali lica im svetlo božanska. I baš su došli do mene, odmerili me, seli na klupu i započeli pitanjima... -„Kako se zoveš, maleni?“ – Ja kažem – „Darko“. -„Aha, a umeš li da pišeš?“ -„Umem, evo moje ime...“ – snađem se ja i napišem na malom papiru koјi mi je dala ona plavokosa pametnica sa Kosančićevog Venca. –„Eh, pa ovo si napisao latinski, ti si Latin?“ –„Nisam, tako su me učili mama i tata, tek treba da pođem u školu...“ - nesigurno mucam ja... –„Ipak, dragi dečače, nas dvojica ćemo te naučiti nova slova, novu azbuku, a pošto si Sloven, imaš da ubuduće pišeš novim jezikom i novom azbukom. Slova počinjemo sada... Prvo slovo A je isto, ali nadalje druga slova su drugačija...“

И тако су ме њих двојица несебично учили словима нове азбуке, глагољице, новог словенског писма. Рекли су да су они браћа, Ћирило и Методије, из македонског града Пиреја, путују по свету и уче људе новом писму. Уче их православној вери. Уче их Божјим заповестима. Ја многе ствари тада нисам разумео, али сам их баш све запамтио – невероватно, немогуће, али је баш тако било. Дан се одужио до сумрака, а они су ми на смену причали, учили ме словима нове азбуке али и показали на хоризонту јасне слике далеких градова које ће обићи... Добро сам упијао те називе... Византија, Јужна Русија, Моравска кнежевина, Панонија, Венеција, Рим... И добро се и тога сећам, код помена Рима, млађи брат Ћирило је мало застао... па је тужно рекао -„Ето, тамо је једна црква, Светог Климента... Једном дођи тамо да је обиђеш, малени...“

И вече је стигло, а и они и ја, ни мало уморни, сазнавали смо многе нове ствари. Причао сам им ја о мојим фигурицама, оловним војницима, о лопти крпењачи, о оној плавокосој и плавоокој секи паметници, о клинцима са Косанчићевог Венца... Видим, све су ме разумели, ама баш све... И ја сам научио нову азбуку. И сазнао сам од њих да ће ту азбуку још да усаврше њихови ученици и  следбеници, Климент и Наум.

Онда, то веома памтим, помиловали су ме нежно по глави, и рекли: -„Збогом, драги наш дечаче Дарко. Буди добар, храбар, учи и ради, сети се увек како смо ти говорили да човек треба да буде добар хришћанин и да увек помаже другима. Ми сада идемо даље путем Православља, а ти остани овде на клупи... и само спавај... и сањај... сањај...“

И сањао сам, и снен и будан... Када сам се пробудио, видим, иста клупа, али... ова земља је мени сасвим непозната... Нема турске калдрме... Свуда около пакост, зло, туга, сила, неправда, невоља, тама... Не знам ни где је она драга плавокоса паметница са Косанчићевог Венца... Ни моји оловни војници, ни њене мале луткице... И онда, у свој тој несрећној тами, погледао сам према Божјем небу... и видео сам опет њих, свету браћу и словенске апостоле, Ћирила и Методија, како сијају на најлепшем зраку светла тајне и истине, и машу, и шапућу... И поручују... Нећу вам рећи шта, то је остала наша тајна, али, добри људи искреног срца ће ту поруку да знају и памте, исто као и ја.

Сањао сам некада, а памтим као да је било данас. И ону слатку плавокосу и плавооку секу, паметницу са Косанчићевог Венца, и oне свете апостоле Хришћанства и Словенства, свету браћу, Ћирила и Методија. Сањао сам некада све то, ходао и гледао све то, а памтим. Ја поносно памтим...

                         Слободан Јевремовић, Београд, Србија, 07.04.2023.

► /Za svečanost PRESPANSKI TREPERENJA 2023, Zbirka so poezija i proza posvetena na Sv. Kiril i Metodij, Prespa, Makedonija, 24.05.2023, objavljeno u istoimenoj publikaciji, izdanje ŽAR PRESPA, Resen, i Data PESNOPOJ, Bitola, Makedonija/ ◄ 

► 78 DAYS AGAINST US ◄

► What the Russians are doing to Ukraine now (just ONE day!) is what NATO did to us EVERY day and EVERY night, CONTINUOUSLY for three months! Non-stop! Rockets flew over our heads like popcorn. They targeted railroads, roads, bridges (ALL the bridges in my city, persistently, again and again, until they crushed them and threw them into the Danube!!!), refineries, fuel warehouses, televisions (and in Novi Sad, not only in Belgrade, on that is often forgotten!), transmission lines, transformer stations, power plants, hospitals, centers of ALL cities, schools, kindergartens, residential buildings, administrative buildings, trains full of passengers, buses full of civilians...

 

We had no electricity, no water, no heating, no gas or food in stores.

My mother went to work across the Danube to the hospital in Novi Sad on a SCAFFOLD, then on foot, in pitch darkness. Neither schools nor colleges were open, there were no street lights.

No one sat in cafes and watched the war on television. No one "tweeted" and sent recorded laments to the world. No one mentioned international law or war crimes, no one was "horrified". And it went on and on…

 

 And now I'm asking all these caring people who have forgotten all that, to forget me too, wherever they are, even those whom I consider friends.

MARCH AWAY FROM ME!

Because ALL members of the NATO pact participated in it!!! ALL those "justice-loving" and "concerned" countries, down to one!

And I ask the Ukrainians to apologize if the USA does not send them enough missiles - they don't have them, they spent them on us! And cluster bombs, and rockets, and depleted uranium, and carpet bombs, and thermo-guided missiles, and those from ships, and those from airplanes, and those from the ground, and those from the air - they spent everything then. What they failed to throw at civil, energy and infrastructural targets, they threw in forests, mountains, rivers, and in the Adriatic Sea. They polluted everything they could, they set us back 100 years in every way.

 

No, it's not because of Milošević that we are poor now, it's because CRIMINALS destroyed our country! To US and our children, not to Milosevic and his! That's why I don't sympathize with anyone who didn't sympathize with me and PAIN for your false morality, for your false values ​​and for your EU!

The only thing I want is the complete collapse of the NATO pact and everyone who believes in it now. I don't trust you, I don't want anything from you, until you fall on your knees in front of each of the three Novi Sad bridges and immediately disband NATO. Then we can talk about everything, even about Kosovo and Metohija.

Until then - MARCH, GARBAGE!

►

 

(A lady, the author of this text is anonymous)

► 78 DANA PROTIV NAS ◄

 

► 

Ovo što Rusi sada (samo JEDAN dan!) rade Ukrajini, to je nama NATO radio SVAKOG dana i SVAKE noći NEPREKIDNO tri meseca! Neprekidno! Rakete su nam letele iznad glava kao kokice. Gađali su pruge, puteve, mostove (SVE mostove u mom gradu, uporno, ponovo i ponovo, dok ih nisu smrskali i oborili u Dunav!!!), rafinerije, skladišta goriva, televizije (i u Novom Sadu, ne samo u Beogradu, na to se često zaboravlja!), dalekovode, trafo stanice, elektrane, bolnice, centre SVIH gradova, škole, dečije vrtiće, stambene zgrade, administrativne zgrade, vozove pune putnika, autobuse pune civila... 

 

Nismo imali ni struje, ni vode, ni grejanja, nismo imali benzina ni hrane u prodavnicama. 

Moja majka je išla preko Dunava na posao u bolnicu u Novom Sadu SKELOM, pa peške, po mrklom mraku. Nisu radile ni škole, ni fakulteti, nije bilo uličnog svetla. 

Niko nije sedeo u kafićima i gledao rat na televiziji. Niko nije "tvitovao" i slao u svet snimljene žalopojke. Niko nije spominjao ni međunarodno pravo, ni ratne zločine, niko se nije "zgražavao". I to je trajalo i trajalo... 

 

I ja sad molim sve ove dušebrižnike koji su na sve to zaboravili, da zaborave i mene, gde god da se nalaze, čak i oni koje smatram prijateljima. 

MARŠ OD MENE! 

Jer, SVE članice NATO pakta su u tome učestvovale!!! SVE te "pravdoljubive" i "zabrinute" države, sve do jedne!

A Ukrajince molim da izvinu ako im SAD ne šalju dovoljno projektila - nemaju, potrošili su na nas! I kasetne bombe, i rakete, i osiromašeni uranijum, i tepih-bombe, i termonavođene projektile, i one sa brodova, i one iz aviona, i one sa zemlje, i one iz vazduha - sve su potrošili onda. Ono što nisu uspeli na civilne, energetske i infrastrukturne ciljeve da bace, bacali su po šumama, planinama, rekama, i u Jadransko more. Zagadili su sve što su mogli, vratili su nas 100 godina unazad u svakom pogledu.

 

Ne, nije to zbog Miloševića što smo mi sada siromašni, to je zato što su nam ZLOTVORI uništili zemlju! NAMA i našoj deci, ne Miloševiću i njegovoj! Eto, ZATO ne saosećam ni sa kim ko sa mnom nije saosećao i ZABOLE me za vaš lažni moral, za vaše lažne vrednosti i za vašu EU! 

Jedino što želim je potpuna propast NATO pakta i svakog ko sad u njega veruje. Ne verujem vam ništa, ne želim od vas ništa, sve dok ne padnete na kolena pred svakim od tri novosadska mosta i odmah zatim ne rasformirate NATO. Onda možemo da pričamo o svemu, čak i o Kosovu i Metohiji.

Do tada - MARŠ, ĐUBRE!

►

 

(Autorka ovog teksta je anonimna)

TOŠE PROESKI - SUMNJE I ISTINA ♥

TOŠE PROESKI - SUMNJE I ISTINA ♥

* DVE RAZLIČITE DRŽAVNE VERZIJE ISTOG NESREĆNOG DOGAĐAJA, ALI OBE SA TEHNIČKI ILI MEDICINSKI NEMOGUĆIM OBJAŠNJENJIMA *

(Nepotpisan autorski tekst, prenos sa Facebook portala)

Pozdrav, bila sam veliki i još uvijek jesam Tošin fan. Nakon što sam saznala za njegovu smrt, iskreno, na prvi pogled pored nevjerice,bilo je teško prihvatiti njegovu smrt, a kamoli sve informacije koje su dolazile s čitavog Balkana. Naime, nakon nekog vremena počela sam pratiti sve članke vezane za Tošu i moram priznati da mi je dosta stvari bilo nelogično, nedovoljno dobro objašnjeno i razjašnjeno za smrt tako velikog čovjeka. Smatrala sam da je to zbog novinarsko-televizijske politike, koja želi čim prije prenesti priču javnosti bez obzira na njenu istinitost.

(1.) Prva tvrdnja, koju sam ja uočila, bila je vozilo neoštećenog kamiona naspram uništenog VW Tourage-a. VW Tourage ne pripada u liniju automobila 'limuzina', već u 'džipove terence', što znači da se po svojoj visini nije nikako mogao zabiti ispod kamiona, te ga kamion nije mogao vući, kako je tvrdio vozač Georgij Georgijevski. Da se dogodilo po njegovim tvrdnjama, vozilo ne bi bilo uništeno samo sa suvozačeve strane, no opet i kontradiktorno da je i bilo prema njegovim tvrdnjama, onda bi vozilo kamiona moralo biti bar 'malo' uništeno sa zadnje strane npr. registracija koja bi onda otpala, udubljenje, ogrebotine ili bar ostatak srebrne boje WV.

(2.) Druga tvrdnja, da se kamion pojavio samo na jednoj fotografiji koja je izašla u javnost, a na toj istoj fotografiji je snimljen automobil kako prolazi pored kamiona. Možda bi većina pomislila, kakve veze sad ima drugi automobil kad je u prvom planu kamion koji je kriv za Tošinu smrt, te se na taj način odvratila pozornost na automobil u prolazu. Naime, ne bi ništa bilo čudno da je taj isti kamion stajao na traci za zaustavljanje i kada je bila policija i tzv. ''očevid'', te je zabilježeno sve fotografijama, no kamion se očito pojavio samo na početku dok su vozila još prolazila, što je isto kontradiktorno našim odredbama Zakona o sigurnosti prometa na cestama, u republici Hrvatskoj.

(3.) Treća tvrdnja, gdje su svjedoci?! Prometna nesreća nije se dogodila na cesti koja je slabo prometna, već pobogu na autocesti i to jednoj od najprometnijih relacija u Hrvatskoj. Zanimljivo je da nema niti jedne osobe kao dodatnog svjedoka pored samog vozača kamiona, a preostala dva živa svjedoka koja su sudjelovali u prometnoj nesreći, i čak se nalazili unutar uništenog VW Tuarega, ne sjećaju se ničega. Prema našem zakonodavstvu, svatko je dužan stati na mjesto prometne nesreće i pomoći unesrećenima. Zar je uopće važno kako zakon nalaže, kad treba postojati načelo humanosti u svakom čovjeku, osim toga ako u tom trenu nije bilo ni humanosti, bio je Tošin terenac na kojem je i vidljivo pisalo Toše, pa ako ne iz humanosti, postojala bi barem jedna osoba koja bi iz znatiželje stala i saznala što se dogodilo s Tošinim automobilom. Time se nadovezujem na (4.) Četvrtu tvrdnju, tko je pozvao policiju, jer oba vozača nisu hrvatski državljani?! Znači i ako je netko kontaktirao da se dogodila prometna nesreća, prilikom očevida policija je morala pronaći tu osobu kao svjedoka.

(5.) Peta tvrdnja, budući da živim u prvom susjednom gradu (Novska) od Nove Gradiške, znam da njihova bolnica nema odjel za patologiju, a samim time se pitam kako je onda obdukcija pravovaljano odrađena i je li uopće odrađena jer je Tošino tijelo tog istog dana u večernjim satima preveženo u Makedoniju, a prema našem zakonu, budući da se dogodila prometna nesreća sa smrtnim posljedicama, tijelo mora biti zadržano tjedan dana i obdukciju moraju raditi specijalisti patolozi. ''Kad se smrt dogodi u prometnoj nesreći, izlazi Hitna pomoć, konstatira smrt, a policija izdaje popratnicu te se tijelo prevozi na sudsku medicinu i kriminalistiku radi obdukcije. Obitelj ili blizak clan obitelji isti ili sljedećih nekoliko dana preuzima pokojnika, ali kako je riječ o prometnoj nezgodi sa smrtnom posljedicom mora se obaviti obdukcija, što preuzimanje odgađa za barem nekoliko dana dok se obavi cijela procedura. To u Hrvatskoj cesto traje i tjedan dana''.

(6.) Šesta tvrdnja, sve se prebrzo odvijalo, da se nije uopće stiglo zapitati što se usitinu dogodilo. Kada sam i pokušavala preko Interneta saznati neke nove vijesti, istragu, suđenja, bilo što, stajali su samo stari postovi iz vremena Tošine smrti. Prva pomisao mi je bila, žalosno što su ljudi sve to tako brzo zaboravili i ne pitaju se što je istina na kraju. Prihvatili su da Toše više nema, ali nitko nije ispričao istinitu priču, temeljenu na čvrstim dokazima, što se uistinu dogodilo, već se pojavio Tošin CD na engleskom jeziku, čime je opet odvraćena pozornost od saznavanja istine. I još k tome, da o takvoj velikoj zvijezdi koja je pokušala ujediniti Balkan, mediji ne pišu i nakon smrti. Kontradiktornost izjava:

1. Vozač zaspao vs. 20 minuta prije stao je na odmorište

2. Brzina 171 Km/h (Hrvatsko vještačenje) vs.141 Km/h (Makedonija)

3. Toše vezan sigurnosnim pojasom (Hrv. vješt.) vs. Toše nije bio vezan jer je ležao na spuštenom sjedištu.

4. Toše umro istog trena prilikom udarca vs. Toše preminuo zbog zadobivenih teških tjelesnih ozljeda, sat vremena kasnije.

5. Vještačenje u Hrv. navelo oštećenje kočnica vs. Makedonija nalaže isporuku vozila zbog detaljnog vještačenja, ALI umjesto konkretnih odgovora ostalo je samo pobijanje hrvatske strane. Previše je tu kontradiktornosti i misterije. Skoro sam se zaželjela pogledati njegov koncert u Beogradu i dok sam ga gledala opet, zapitala sam se da li su došli do nekakvih novih saznanja...

Duboko u sebi znam da Toše nije kriv i da je bio ''zlatna ribica koja je zalutala u hladni ocean jer su joj obećali slobodu bez granica'' (metaforički rečeno).

Lijep pozdrav.

******************

DODATAK:

► Slažem se SASVIM! Slično je već iznošeno i na Y Tube kanalima! Ovde dodajem i činjenicu DA JE ISTI TAJ HELIKOPTER ARMIJE MAKEDONIJE i ISTA POSADA bio srušen kasnije u makedonskim planinama, "tehnički kvar?", i sva posada je izginula! Sve je ovo slučajno, neka mi neko kaže ?

► ISTI DAN -- i pogibija, i istraga, i prevoz u MAK helikopterom Vojske Makedonije, i ispraćaj, i sahrana? To NIJE slučajnost, i NIJE po crkvenim običajima bilo koje Crkve, sem jedne nehrišćanske!

► Menadžerka Ljiljana Petrović, koja je bila u vozilu i ostala nepovređena, ZNA nešto o ovome, ali njoj je bitan mir među lavandama na plantaži u Istočnoj Srbiji! Velika lova da ćuti, ili koji drugi razlog? Siguran sam DA MNOGI ZNAJU PUNU ISTINU, ali ne talasaju, zbog...

► Georgij Georgijevski, vozač džipa u kojem je poginuo Toše Proeski, osuđen je u Osnovnom sudu u Skoplju u oktobru 2009. na dve godine zatvora zbog nesreće u kojoj je u 16. oktobra 2007. stradao popularni makedonski pevač. Proces protiv Georgievskog trajao je skoro godinu dana. Na suđenje NIJE doveden vozač kamiona Slaviša Kuzmanović, u čiju je prikolicu udario džip „VW Tuareg”, koji je vozio optuženi. 

► NA KRAJU, plašim se ipak da zbog svih iznetih ISTINITIH I LOGIČKIH sumnji vi kao autorka ovog teksta ne budete optuženi, kao što su bili i neki novinari koji su sličnu tezu JAVNO iznosili, pa su bili hapšeni zbog širenja lažnih vesti (!), čak i u Srbiji! Iako su posle dokazali nevinost, ostao je gorak ukus da istina kao da nikog ne zanima!

► I, onda, gde je prava istina?

Darko

 

►►► on*line translated ► ► ►

-----------------------------------

TOŠE PROESKI - DOUBTS AND TRUTH 
* TWO DIFFERENT STATE VERSIONS OF THE SAME ACCIDENT, BUT BOTH WITH TECHNICALLY OR MEDICALLY IMPOSSIBLE EXPLANATIONS *
**** (Unsigned female author's text, transfer from the Facebook portal)
---------

► Hello, I was and still am a big fan of Toše. After I found out about his death, honestly, at first glance, in addition to disbelief, it was difficult to accept his death, let alone all the information that came from the entire Balkans. Namely, after some time I started following all the articles related to Toše and I have to admit that I found a lot of things illogical, insufficiently explained and clarified for the death of such a great man. I thought it was due to journalistic and television policy, which wants to convey the story to the public as soon as possible, regardless of its veracity.

(1.) The first claim, which I observed, was the vehicle of an undamaged truck versus a destroyed VW Touareg. The VW Touareg does not belong to the 'limousine' line of cars, but to the 'off-road SUV', which means that due to its height, it could not have stuck under the truck, and the truck could not have towed it, as claimed by the driver Georgij Georgijevski. If it had happened according to his claims, the vehicle would not have been destroyed only on the passenger's side, but again and contradictory if it had been according to his claims, then the truck vehicle would have had to be at least 'slightly' destroyed from the rear, e.g. registration that would then fall off, a dent, scratches or at least a remnant of the WV silver paint.

(2.) The second claim, that the truck appeared in only one photo that was released to the public, and that same photo showed a car passing the truck. Perhaps the majority would think, what does the other car have to do with the truck in the foreground that is responsible for Toše's death, and in that way the attention was diverted to the passing car. Namely, it would not be strange if that same truck was standing on the stop lane when the police and the so-called "eyewitness", and everything was recorded with photographs, but the truck apparently only appeared at the beginning while the vehicles were still passing, which is also contradictory to our provisions of the Law on Road Traffic Safety, in the Republic of Croatia.

(3.) The third claim, where are the witnesses?! The traffic accident did not happen on a road with little traffic, but on the highway, one of the busiest routes in Croatia. It is interesting that there is not a single person as an additional witness besides the truck driver himself, and the remaining two living witnesses who participated in the traffic accident, and were even inside the destroyed VW Touareg, do not remember anything. According to our legislation, everyone is obliged to stop at the scene of a traffic accident and help the victims. Does it even matter what the law dictates, when there should be a principle of humanity in every human being, besides, if there was no humanity at that moment, there was Toše's SUV with the words Toše visible on it, so if not out of humanity, there would be at least one a person who would stop out of curiosity and find out what happened to Toše's car. 

This leads me to (4.) 

The fourth claim, who called the police, because both drivers are not Croatian citizens?! So even if someone contacted that a traffic accident had occurred, the police had to find that person as a witness during the investigation.

(5.) The fifth claim, since I live in the first neighboring town (Novska) from Nova Gradiška, I know that their hospital does not have a pathology department, and therefore I wonder how the autopsy was validly performed and whether it was performed at all because Toša's body was that on the same day in the evening, transported to Macedonia, and according to our law, since there was a traffic accident with fatal consequences, the body must be kept for a week and the autopsy must be performed by specialist pathologists. "When a death occurs in a traffic accident, the ambulance comes out, declares the death, and the police issue a report, and the body is transported to forensic medicine and forensics for an autopsy. The family or a close family member picks up the deceased in the next few days, but since it was a traffic accident with fatal consequences, an autopsy must be performed, which delays the pick-up for at least a few days while the entire procedure is carried out. In Croatia, this often lasts for a week''.

(6.) Sixth claim, everything happened too fast, that there was no time to ask what really happened. When I tried to find out some new news via the Internet, investigation, trials, anything, there were only old posts from the time of Toše's death. My first thought was, it's sad that people forget all that so quickly and don't ask themselves what the truth is in the end. They accepted that Toše is no more, but no one told the true story, based on solid evidence, what really happened, but Toše's CD appeared in English, which again diverted attention from finding out the truth. And what's more, the media don't write about such a big star who tried to unite the Balkans even after his death. 

Contradiction of statements:

1. The driver fell asleep vs. 20 minutes before he stopped at the rest area
2. Speed 171 Km/h (Croatian expertise) vs. 141 Km/h (Macedonia)
3. Toše tied with a seat belt (Croatian expert opinion) vs. Toše was not tied because he was lying on the lowered seat.
4. Toše died instantly during the impact vs. Toše died an hour later due to severe injuries.
5. Expertise in Croatian. stated brake damage vs. Macedonia ordered the delivery of the vehicle due to a detailed expert examination, BUT instead of concrete answers, all that remained was a rebuttal from the Croatian side. 

There is too much contradiction and mystery. I almost wanted to see his concert in Belgrade and while I was watching it again, I wondered if they had come to some new knowledge...

Deep down I know that Toše is not guilty and that he was "a goldfish that got lost in the cold ocean because they promised her freedom without borders" (metaphorically speaking).

Greetings.